Pierre Langerock

In een in 2010 door Agentschap Onroerend Erfgoed gepubliceerd artikel van Rita Steyaert over het centrum van Heultje, een gehucht van de gemeente Westerlo in de provincie Antwerpen, wordt ook stilgestaan bij de rol van architect Pieter Langerock:    "Het was vooral door toedoen van gravin Jeanne de Merode (1853-1944) dat de huidige dorpskern [van Heultje] tot stand werd bracht. Onder haar impuls en met haar financiële steun, werden in 1896-1898 aan het dorpsplein de Sint-Carolus Borromeuskerk en de pastorie gebouwd, in 1914-1922 het parochiecentrum en het klooster annex meisjesschool. De patroonheilige van de kerk is een herinnering aan graaf Karel de Merode-Westerloo, vader van gravin Jeanne de Merode, stuwende kracht in de ontwikkeling van Heultje. Architect P. Langerock (1859-1923), ‘huisarchitect’ van familie de Merode, werd belast met de bouw van de kerk (het ontwerp dateert van juni 1895) en pastorie (het ontwerp dateert van juli 1895) die bij koninklijk besluit van 3 a...

In januari 2024 werd een nieuwe vergunningsaanvraag ingediend met betrekking tot de renovatie van de Sint-Hubertuskerk in Bosvoorde. De aanvraag betreft het 'behoud van de gebedsplaats en inrichting van collectief belang op de begane grond en woningen op de verdiepingen' en de 'bouw van een bijgebouw voor woningen achter de bestaande kerk'.    Op 5 juni 2024 gaf de Koninklijke Commissie Voor Monumenten en Landschappen een advies over het dossier. Het advies is gunstig, met uitzondering van twee punten:    "1) Construction à l’arrière : La CRMS est défavorable au principe de construire à l’arrière de l’église, dans un espace qu’elle estime qu’il doit rester ouvert et végétalisé. Le vide à cet endroit participe significativement au paysage urbain, à la scénographie de l’église et à la visibilité de son chœur, mais aussi des autres constructions qui bordent la voirie (Jagersveld, rue de l’Abreuvoir, avenue Delleur). Cet espace constitue une composante fondamentale d...

In het artikel 'Kapellen in Vlaanderen' van Henri Vannoppen, in 2002 verschenen in Mores. Tijdschrift voor volkscultuur in Vlaanderen , wordt een door architect Pieter Langerock ontworpen kapel in Everberg, een deelgemeente van Kortenberg in Vlaams-Brabant, vermeld:    "Een kapel is ook een kunsthistorisch gebouw. Alle kunststijlen komen hierbij aan bod. Romaans is de kapel van St.-Verona te Leefdaal. Gotisch is de Begijnhofkapel te Overijse. Een typische barokkapel vindt men ter ere van Sint-Adrianus te Haacht. De kapel van O.L.Vrouw van Puttebos te Leefdaal is klassiek barok. Neogotisch is de kapel van de H. Familie te Everberg, een werk van Langerock. Modern is de kapel van O.L.Vrouw van Troost uit 1982 te Bertem."     U kunt het volledige tijdschrift hier en het volledige artikel hier lezen.  Foto: H. De keersmaecker (Google)     Lees meer:   Ontwerp van kapelletje in Everberg

In het artikel 'Vijftig LHG-Nieuwsbrieven: continuïteit in evolutie' van Tom Vanderstappen, Ramon Kenis en Paul Reekmans, verschenen in september 2016 in de nieuwsbrief van het Leuvens Historisch Genootschap, wordt ook ingegaan op de geschiedenis van het Comiteit Oud-Leuven, dat bestond van 1910 tot 1914 en waarin ook architect Pieter Langerock een rol speelde:    "Meer dan 100 jaar geleden, in 1910 om precies te zijn, werd in Leuven een comité opgericht met als doel aandacht te vragen voor het plaatselijke bouwkundig erfgoed. De werking van dit Comité du Vieux-Louvain/Comiteit Oud-Leuven vormde later een grote inspiratiebron voor de Geschied- en Oudheidkundige Kring voor Leuven en omstreken (1960) en haar directe opvolger, het Leuvens Historisch Genootschap (2004).   Eén van de directe aanleidingen voor de oprichting van het Comiteit Oud-Leuven zouden de saneringsplannen van de Slachthuiswijk, aan de Lange trappen van de Sint-Pieterskerk, geweest zijn. Dit dreigde he...

In het artikel De architectuur van het interbellum , oorspronkelijk verschenen als themanummer van het tijdschrift Openbaar Kunstbezit Vlaanderen (OKV) in 1987, gaat Marc Dubois in zijn bijdrage over architect Albert van Huffel ook in op de bouwgeschiedenis van de basiliek van Koekelberg:    "Gelijktijdig met zijn onderwijsopdracht [aan het nieuwe instituut ISAD-La Cambre] en een aantal kleine opdrachten werkt Van huffel aan één van de grootste bouwwerken in België: de Basiliek van Koekelberg. De grootschaligheid, zijn gedrevenheid om alles tot in de kleinste details te beheersen en de lange wachttijd tussen ontwerp en uitvoering ondermijnen hem geleidelijk aan en zijn mee verantwoordelijk voor zijn vroegtijdig overlijden.    De geschiedenis van dit bouwwerk is een lang verhaal. Tussen idee en laatste bouwfase ligt ongeveer zeventig jaar. Naar analogie met de Parijse Sacré-Cœur opteert koning Leopold II voor een nationaal monument als ponerend merkteken in het hoofd...

Op de Wikipedia-pagina gewijd aan het kloostercomplex Mariadal in Hoegaarden, een gemeente in het zuidoosten van de provincie Vlaams-Brabant, wordt ook de uitbreiding door architect Langerock vermeld:    "In 1820 werd het klooster aangekocht door de Soeurs de l'Union au Sacre-Coeur (Zusters van de Vereniging met het Heilig Hart) en kreeg de naam Val Virginal (Maagdendal). De zusters richtten een meisjesinternaat en een school op. De zusters begonnen in de bestaande gebouwen van het complex maar lieten deze verbouwen en uitbreiden zodat in 1909 de Sint-Annavleugel werd opgericht en in 1922 de noordoostvleugel in eclectische stijl, naar ontwerp van Pierre Langerock. Deze vleugel toont elementen van Vlaamse neorenaissance. In de omringende tuinen werden een Mariagrot, een Heilig Hartbeeld en enkele boogbrugjes aangelegd."     Lees meer:   Pensionaat Val Virginal belicht in boek over zusters Hoegaarden   Vermelding in Franstalig biografisch woordenboek

Op de Vlaamse erfgoedwebsite Erfgoedplus.be is een detailfiche te vinden van een zijaltaar - het Onze-Lieve-Vrouwaltaar - van de Heilig Hartkerk van Blauwput, een wijk in de Leuvense deelgemeente Kessel-Lo. Het kerkmeubel, dat in 1904 vervaardigd werd door beeldhouwer Ch. Temperman uit Brussel naar de plannen architect Pieter Langerock, wordt op de website beschreven als    "een klassiek opgebouwd zijaltaar met altaarblok, altaartafel en kaarsenbank. De altaartafel heeft een bruin marmeren blad waarin een altaarsteen in blauwe hardsteen [(arduin)] is verwerkt. Buiten twee zijkolommen in marmer is het geheel wit geverfd. Aan de voet van het altaar is een tegelvloer gelegd [- met rode, groene, zwarte en witte vloertegels -] waarin drie ruitvormige figuren zijn verwerkt waarvan er twee een hakenkruis vormen."    Aan het opschrift '+ A° L°/ AB ADSERTO INTAMINATO/ DEIPARAE CONCEPTU/ DICATUM/ FAM. P.ANTV./' op de rechterzijkant van het altaar, dat zich nog steeds in de H...

In het artikel ' De Groete Fonteyne of Merchborre, beter bekend als de Marbol. Deel 2: Een nieuwe Marbol ' van Jacques De Ro, verschenen in het tijdschrift Gerardimontium in 2017, wordt aangegeven dat bij een nieuwe poging - tijdens de Eerste Wereldoorlog - om de fontein op de markt van Geraardsbergen te restaureren, in een brief verwezen wordt naar voorbereidingswerken gedaan tijdens een eerdere poging door architect Pieter Langerock aan het begin van de 20ste eeuw:    "Van het stadsbestuur krijgt [architect Eugène Cobbaert] de verzekering dat 'lichtteekeningen er van waren gemaakt, dat de maten er van waren opgenomen en afgietsels der gekapte versiersels waren vervaardigd geweest, maar die tegenwoordig te Leuven berusten' . Het is duidelijk dat hiermee verwezen worden naar het vroegere onderzoek van architect Langerock."   Hierbij moet opgemerkt worden dat architect Langerock tijdens de Eerste Wereldoorlog in Nederland verbleef. Het is onduidelijk wie er ti...

Deze foto, gepubliceerd op de voorpagina van de krant Het Algemeen Nieuws van 25 juli 1944, toont de Grote Markt van Kortrijk na de zware bombardementen in de nacht van 21 juli. Centraal de toren van het in 1906 naar ontwerp van architect Pieter Langerock gebouwde postkantoor, het enig overgebleven deel van het getroffen gebouw. Links het belfort, dat de aanval overleefde.

In de brochure 'De St.-Walburgakerk te Oudenaarde', in 1967 uitgegeven in de reeks VTB (Vlaamse Toeristische Biblioteek), wordt onder meer ingegaan op wijzigingen aan het koorgedeelte van de kerk, die gedurende ruim 30 jaar door architect Pieter Langerock gerestaureerd werd:    "In de loop der 18e eeuw had men, naar de mode van de tijd, het ganse vroeggotische koor langs de binnenzijde in een renaissancekleed gestoken : ronde bogen, de ronde zuilen vierkant ommuurd, ionische kapitelen, kroonlijsten enz. De vloer werd opgehoogd en in marmer herlegd enz., barokaltaren met monumentale retabels. Heel dat 'opus marmoreum' en al dat pleisterwerk heeft men bij de neogotische restauratie, einde 19e - begin 20e eeuw, doen verdwijnen."    Lees meer:   Artikel over stadhuis van Oudenaarde Plannen Langerock verhuisd naar Rijksarchief